BDO Podatki i Rachunkowość nr 4 (18) Kwiecień 2009
A A A
Wycena bilansowa nieruchomości inwestycyjnych(Autor: dr Andre Helin, Źródło: BDO)
Ustawa o rachunkowości definiuje inwestycje jako aktywa nabyte w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych wynikających z: przyrostu wartości tych aktywów, uzyskania z nich przychodów w formie odsetek, dywidend (udziałów w zyskach) lub innych pożytków, w tym również z transakcji handlowej, a w szczególności: aktywa finansowe oraz nieruchomości i wartości niematerialne i prawne, które nie są użytkowane przez jednostkę, lecz zostały nabyte w celu osiągnięcia korzyści. Zatem przy kwalifikowaniu składników majątkowych do inwestycji należy brać przede wszystkim pod uwagę cel ich nabycia, tzn. osiągnięcie korzyści ekonomicznych, które bezpośrednio można powiązać z tym składnikami.
Bezpośrednie powiązanie z korzyściami ekonomicznymi pozwala odróżnić inwestycje od innych składników aktywów, które zgodnie z definicją również spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych, jednakże wymaga to na ogół przetworzenia tych składników lub wykonania określonej usługi. Z pojęcia inwestycji wyklucza się aktywa przeznaczone na własne potrzeby jednostki, jak również przeznaczone do sprzedaży w ramach zwykłej działalności. Należy zwrócić uwagę na to, iż w definicji inwestycji brakuje ograniczenia przedmiotowego, co oznacza możliwość zaliczenia do tej grupy aktywów wszelkich składników spełniających warunki zawarte w definicji.
Wycenę bilansową nieruchomości inwestycyjnej należy rozpatrywać w dwóch płaszczyznach:
Nieruchomość inwestycyjną wycenia się na dzień nabycia w cenie nabycia, ewentualnie zakupu, gdy koszty przeprowadzenia i rozliczenia transakcji nie są znaczące. Cena nabycia obejmuje tu kwotę należną sprzedającemu, bez podlegającego odliczeniu podatku od towarów i usług, powiększoną o koszty bezpośrednio związane z zakupem i przystosowaniem składnika aktywów do stanu zdatnego do używania. Natomiast nieruchomości o charakterze inwestycji wycenia się na dzień bilansowy według:
Jeżeli jednostka wybrała wycenę nieruchomości w cenie nabycia, to amortyzacja i odpisy z tytułu trwałej utraty wartości powinny nastąpić nie później niż na koniec okresu sprawozdawczego. Amortyzacja i odpisy z tytułu trwałej utraty wartości wyrażają między innymi techniczne i ekonomiczne zużycie nieruchomości (budynków, budowli i traktowanych z nimi na równi praw, wyjątkowo gruntów). Przywrócenie utraconej wartości tych aktywów może nastąpić tylko do wysokości ceny ich nabycia.
Wyceny nieruchomości w wartości godziwej (rynkowej) może dokonać rzeczoznawca, który posiada odpowiednie uprawnienia. Wzrost wartości rynkowej nieruchomości może być spowodowany np. w przypadku budynków inflacją lub wzrostem atrakcyjności lokalizacji. Wzrost lub spadek wartości godziwej zaliczamy do pozostałych przychodów lub kosztów operacyjnych. Kwestia ta została jednoznacznie uregulowana w toku ostatniej nowelizacji ustawy o rachunkowości, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. Przed nowelizacją w praktyce dyskutowano czy skutki finansowe wynikające z przeceny nieruchomości inwestycyjnych powinny być rozliczane w rachunku zysków i strat czy też w korespondencji z funduszem z aktualizacji.
Nieruchomości oraz wartości niematerialne i prawne wyceniane według wartości godziwej nie podlegają amortyzacji w świetle prawa bilansowego. Zaprezentowane zasady wyceny nieruchomości inwestycyjnych są zbieżne z MSR 40 Nieruchomości inwestycyjne. dr Andre Helin Autor jest biegłym rewidentem, prezesem BDO. << powrót zobacz także artykuły |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
