BDO Podatki i Rachunkowość nr 1 (15) Styczeń 2009
A A A
Aporty są – od 1 grudnia 2008 roku – co do zasady opodatkowane VAT(Autor: Elżbieta Rogala, Źródło: BDO)
Od dnia 1 grudnia 2008 roku wkłady niepieniężne (aporty) wnoszone do spółek prawa handlowego i cywilnego przestały być zwolnione od podatku VAT, a stały się czynnościami opodatkowanymi VAT. Wyjątek dotyczy tylko aportu całego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części.
Od dnia 1 grudnia 2008 roku obowiązuje nowe rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie wykonania ustawy o VAT. Zostało ono opublikowane w Dz. U. Nr 212, poz. 1336. Przepisy dotyczące zwolnień od podatku oraz szczegółowych warunków ich stosowania (rozdział 7 nowego rozporządzenia) są w większości kontynuacją zwolnień stosowanych zgodnie z poprzednim rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Nowe rozwiązania dotyczą jednak bardzo ważnej kwestii. A mianowicie: likwidacji zwolnienia od podatku dla wkładów niepieniężnych (aportów) wnoszonych do spółek prawa handlowego i cywilnego. Zwolnienie to było zapisane uprzednio w § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia wykonawczego z 27 kwietnia 2004 r.
Zwolnienie od podatku wkładów niepieniężnych (aportów) wnoszonych do spółek prawa handlowego i cywilnego obowiązujące do 1 grudnia 2008 roku powodowało, że podatnikom dokonującym aportu nie przysługiwało - w okresie obowiązywania tego zwolnienia - prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z przedmiotem aportu. Natomiast w przypadku dokonania wcześniejszego odliczenia podatku od towarów będących przedmiotem aportu, zakupionych do własnej działalności opodatkowanej, podatnicy ci musieli dokonywać korekty rozliczenia. Zobacz pismo Ministra Finansów z dnia 27 marca 2007 r. Nr PT5-033-13/EK/2006/AP-7828/7789 skierowane do wszystkich dyrektorów izb skarbowych i wszystkich dyrektorów urzędów kontroli skarbowej, uznające konieczność takiej korekty na podstawie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT. Uchylenie tego zwolnienia (i konieczności korekty podatku naliczonego) było niezbędne w celu dostosowania polskich przepisów do przepisów Unii Europejskiej. Komisja Europejska zwróciła Polsce uwagę na tę niezgodność.
Jednakże już kilka miesięcy wcześniej, bo 20 maja 2008 roku, WSA w Warszawie w wyroku z tego samego dnia o sygn. akt III SA/Wa 364/08 uznał, iż:
Zdaniem WSA w Warszawie - rozpatrującego zasady rozliczenia VAT od aportów - z przepisów wynika, iż w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (art. 86 ust. 1 ustawy o VAT). Zasada ta ustanawia podstawowe prawo podatnika VAT, tj. prawo do odliczenia podatku naliczonego. Jednocześnie w art. 91 tej ustawy ustanowiono natomiast mechanizm dokonywania korekty podatku naliczonego przez okres 5 lat w odniesieniu do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych o wartości przekraczającej 15.000 zł oraz 10 lat w odniesieniu do nieruchomości. Sposób dokonywania korekty zależy m.in. od sposobu wykorzystania tych towarów, tj. do czynności opodatkowanych lub zwolnionych.
I tak: w przypadku, gdy w okresie korekty nastąpi sprzedaż towarów uważa się, że towary te są nadal używane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty (art. 91 ust. 4). Natomiast w przypadku gdy towary lub usługi zostaną opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru związane jest z czynnościami opodatkowanymi; jeżeli natomiast będą zwolnione lub nie będą podlegały opodatkowaniu - do obliczenia korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi lub niepodlegającymi opodatkowaniu (art. 91 ust. 6). Przepisy te stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się to prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi (art. 91 ust. 7).
W rozpatrywanej przez WSA sprawie podatnik nabywając towary odliczył całość podatku naliczonego z uwagi na związek tych towarów z wykonywaniem działalności opodatkowanej. Obecnie jednak towary te podatnik zamierza wnieść aportem do spółki. Zapytany o skutki podatkowe takiego działania, Minister Finansów w wydanej interpretacji stanął na stanowisku, że ponieważ aport środków trwałych w okresie korekty stanowi czynność zwolnioną z VAT na podstawie § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, to w konsekwencji stanowi on zdarzenie rodzące konieczność dokonania korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT. Zdaniem Ministra środki trwałe, które pierwotnie były wykorzystywane do działalności opodatkowanej, co umożliwiało odliczenie całości podatku naliczonego, zostały następnie wykorzystane do czynności zwolnionej z VAT, która prawa do odliczenia nie daje. W związku z tym korekta początkowo odliczonego podatku jest konieczna.
Rozpatrując skargę na ww. decyzję interpretacyjną Ministra Finansów, WSA uznał się za zobowiązanym do zbadania:
Po dokonaniu ww. analizy prawnej sąd stwierdził, iż zwolnienie z VAT czynności wniesienia aportu, przewidziane w § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, w szczególności z przepisami aktualnie obowiązującej Dyrektywy 112. WSA podkreślił, iż Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie stwierdzał w swoich orzeczeniach, iż pojęcia używane do określenia zwolnienia z podatku - jako stanowiące odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania - należy interpretować w sposób ścisły (zob. m.in. wyrok ETS z dnia 7 marca 2002 r. C-169/00; wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2001 r. C-150/99).
Także w wyroku z dnia 20 czerwca 2002 r. C-287/00 ETS wskazał, że jeżeli zwolnienie z VAT konkretnej transakcji nie jest przewidziane przez VI Dyrektywę Rady (poprzedzającą Dyrektywę 112) stanowi ono odstępstwo od ogólnej zasady czynności podlegających opodatkowaniu wyrażonej w art. 2 tej dyrektywy. Odstępstwo takie jest zgodne z prawem wspólnotowym tylko wtedy, gdy znajduje potwierdzenie w przepisach VI Dyrektywy. Z tego względu ustawodawstwo krajowe wprowadzające zwolnienie z VAT, które nie jest objęte zwolnieniem przewidzianym w VI Dyrektywie ani potwierdzone zgodnie z wyjątkiem przewidzianym przez tę dyrektywę, stanowi naruszenie art. 2 VI Dyrektywy. Dyrektywa 112 zawiera zamknięty katalog czynności zwolnionych z VAT zawarty w jej tytule IX. Analiza brzmienia poszczególnych przepisów tego tytułu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż nie przewidziano w nim zwolnienia dla czynności aportu.
W opinii Sądu podstawy do wprowadzenia takiego zwolnienia nie stanowi również art. 19 Dyrektywy 112 powoływany przez Ministra Finansów w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z tym przepisem w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów tego artykułu.
Przede wszystkim przepis ten zezwala państwu członkowskiemu na uznanie, iż w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, dostawa towarów nie miała miejsca. Przepis art. 19 Dyrektywy 112 zezwala więc na wyłączenie poza system VAT takiej transakcji (uczynienie jej neutralnej z punktu widzenia opodatkowania VAT), a nie na jej zwolnienie z podatku. Zwolnienie z podatku ze swej istoty oznacza bowiem, że wystąpiła czynność objęta zakresem działania ustawy podatkowej (tu dostawa towarów) lecz właśnie z uwagi na zwolnienie nie podlega ona opodatkowaniu. Takiej możliwości przepis ten natomiast nie przewiduje.
Ponadto, z orzecznictwa ETS dotyczącego analogicznego przepisu VI Dyrektywy (art. 5 ust. 8) wynika, że przepis ten ma zastosowanie do takiej części majątku, która samodzielnie może służyć do wykonywania działalności gospodarczej. W wyroku z 27 listopada 2003 r., sygn. C-497/01 ETS przyjął bowiem, że wynikająca z art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy zasada braku dostawy ma zastosowanie do każdego przeniesienia przedsiębiorstwa lub samodzielnej jego części, włączając składniki rzeczowe i w razie konieczności inne, łącznie stanowiące przedsiębiorstwo lub jego część. Jako warunek zastosowania tej zasady Trybunał wskazał wyrażanie przez nabywcę zamiaru dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego natychmiastowej likwidacji i sprzedaży zapasów. Zaznaczył też, iż przeniesienie, o jakim mowa w art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy dotyczy m.in. części przedsiębiorstwa umożliwiającej prowadzenie niezależnej działalności gospodarczej.
Tymczasem zwolnienie określone w § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nie wprowadza jakiegokolwiek rozróżnienia w zależności od tego, czy przedmiotem aportu jest całość lub część przedsiębiorstwa mogąca samodzielnie służyć prowadzeniu działalności gospodarczej, bądź też czy aportobiorca będzie traktowany jako następca prawny wnoszącego aport. Przepis § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia - odmiennie niż art. 19 Dyrektywy 112 - dotyczy więc co do zasady każdej czynności wniesienia aportu niezależnie od jej przedmiotu czy okoliczności, w których jest dokonana.
Tym samym stwierdzić należy, iż art. 19 Dyrektywy 112 nie mógł stanowić podstawy do wprowadzenia w prawie krajowym zwolnienia z podatku dla czynności aportu. Konkluzji tej nie zmienia fakt, iż stosując ten przepis Dyrektywy, w sytuacji gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji, mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów tego artykułu. Minister Finansów zdaje się sugerować w odpowiedzi na skargę, iż wprowadzone w przepisach rozporządzenia zwolnienie dla czynności aportu stanowi właśnie taki środek zapobiegający zakłóceniom konkurencji lub pewnego rodzaju nadużyciom. Wniosek taki w żadnym przypadku nie jest uzasadniony.
Przede wszystkim - jak już wspomniano - przepisy Dyrektywy zawierają odrębny tytuł, w którym wyszczególniono wszystkie możliwe zwolnienia z podatku stosowane przez państwa członkowskie, które stanowią odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania i z tego względu muszą być interpretowane ściśle i wprowadzane wyłącznie na podstawie wyraźnego przepisu dyrektywy. Jeżeli więc zwolnienie aportu byłoby dopuszczalne, zostałoby odpowiednio wyartykułowane w tej części Dyrektywy, która zawiera katalog dopuszczalnych zwolnień z podatku. Zwolnienia takiego Dyrektywa 112 nie przewiduje.
Ponadto nie sposób przyjąć, że środkiem zapobiegającym nadużyciom związanym z zastosowaniem przepisu, który wyłącza poza VAT pewne rodzaje transakcji, może być przepis włączający te transakcje w zakres regulacji ustawy i zwalniający je z opodatkowania. Sytuacja ta przeczyłaby bowiem celowi art. 19 Dyrektywy 112, którym jest właśnie wyłączenie pewnych rodzajów transakcji poza zakres systemu VAT.
Podsumowując ww. rozważania Sąd stwierdził, że zwolnienie z VAT czynności aportu wnoszonego do spółki prawa handlowego lub cywilnego przewidziane w § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nie znajduje oparcia ani w tytule IX Dyrektywy 112 ani też w brzmieniu art. 19 tej Dyrektywy. Jako takie jest więc sprzeczne z prawem wspólnotowym. W związku z tym Sąd odmówił zastosowania ww. przepisu rozporządzenia w zakresie, w jakim ustanawia on przedmiotowe zwolnienie. W tym miejscu WSA dodał także, iż możliwość odmowy zastosowania przez sąd krajowy przepisu prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym zostało potwierdzone w szeregu orzeczeń ETS (zob. m.in. wyrok w sprawie C-106/77).
Skutkiem uznania, iż przepisy prawa wspólnotowego nie przewidują generalnego zwolnienia dla czynności aportu jest konkluzja, iż co do zasady czynność taka jest opodatkowana. Jedynym wyjątkiem od tej zasady może być skorzystanie przez państwo członkowskie z możliwości przewidzianej w art. 19 Dyrektywy 112 i uznanie - w myśl określonych warunków - iż w przypadku wniesienia aportem całości lub części majątku przedsiębiorstwa (mogącego samodzielnie służyć do wykonywania działalności gospodarczej) nie występuje dostawa towarów. Jednak w rozpatrywanej przez WSA sprawie ani podatnik (aportodawca) ani organy nie twierdzili, że środki trwałe, które będą wnoszone jako aport stanowią takie składniki majątkowe.
Jeżeli więc czynność wniesienia aportu jest w przepisach wspólnotowych uznawana co do zasady za czynność opodatkowaną, to stosując generalną zasadę regulującą prawo do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z którą przysługuje ono, jeżeli towary lub usługi są wykorzystywane na potrzeby transakcji opodatkowanych (art. 168 Dyrektywy 112) uznać należy, iż w odniesieniu do czynności wniesienia aportu podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało rozważyć, jaki wpływ na zakres prawa do odliczenia (oraz ewentualną konieczność dokonania korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT) ma zwolnienie z VAT czynności aportu wprowadzone w sposób sprzeczny z regulacjami wspólnotowymi w § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia.
Podobny problem był przedmiotem analizy Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości we wspomnianej już sprawie C-150/99, która dotyczyła wprowadzonego przez Szwecję zwolnienia z VAT dla usług polegających na udostępnianiu pomieszczeń i obiektów dla celów uprawiania sportu oraz wychowania fizycznego. Podobne zwolnienie nie było natomiast przewidziane w przepisach obowiązującej w tym czasie VI Dyrektywy. Rozpatrując sprawę Trybunał stwierdził, iż zwolnienie stosowane w prawie szwedzkim jest sprzeczne z prawem wspólnotowym. W tym kontekście orzekł ponadto, iż przepisy art. 17(1) i (2) VI Dyrektywy, przyznające prawo do odliczenia podatku naliczonego są wystarczająco jasne, precyzyjne i bezwarunkowe, aby podatnicy mogli się na nie powoływać przeciwko państwu członkowskiemu przed sądem krajowym. W efekcie podatnik może odpowiednio dochodzić swoich roszczeń wobec państwa i może to czynić retroaktywnie, opierając swoje roszczenie bezpośrednio na korzystnych dla siebie postanowieniach VI Dyrektywy.
Stosując tezy wynikające z ww. wyroku ETS do realiów rozpatrywanej sprawy, WSA stwierdził, iż pomimo tego, że przepisy polskie wprowadzają zwolnienie z VAT dla czynności aportu, to z uwagi na to, że na gruncie przepisów Dyrektywy 112 czynności te podlegają opodatkowaniu, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług związanych z wniesieniem aportu. Prawo takie wynika bowiem bezpośrednio z przepisu art. 168 Dyrektywy 112 (stanowiącego odpowiednik art. 17(2) VI Dyrektywy), który w sposób wystarczająco jasny, precyzyjny i bezwarunkowy przyznaje podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z towarami i usługami służącymi do wykonywania czynności opodatkowanych. W konsekwencji wprowadzenie, niezgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, zwolnienia z podatku nie może pozbawiać podatnika prawa do odliczenia, również poprzez konieczność dokonania korekty podatku naliczonego i zmniejszenie pierwotnej kwoty odliczenia.
Uznając zatem, iż co do zasady - na podstawie przepisów wspólnotowych - czynność wniesienia aportu jest opodatkowana, jej dokonanie nie powoduje w realiach niniejszej sprawy zmiany prawa do odliczenia w ten sposób, że jej efektem jest konieczność dokonania korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT. Skoro bowiem podatnik pierwotnie odliczył całość podatku naliczonego przy nabyciu środków trwałych (gdyż były używane do wykonywania czynności opodatkowanych), a następnie wykorzystał je do wykonania innej czynności opodatkowanej (wniesienia aportu), to zakres prawa do odliczenia w stosunku do tych środków trwałych się nie zmienił. Nie wystąpiła więc przesłanka dokonania korekty określona w art. 91 ust. 7 ustawy o VAT w postaci zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Niezależnie od powyższych wniosków w sprawie rozliczenia VAT w przypadku aportów, Sąd zwrócił uwagę na jeszcze jedną kwestię związaną z aportami. Skoro bowiem zgodnie z przepisami wspólnotowymi czynność wniesienia aportu podlega co do zasady opodatkowaniu VAT, to pojawia się wątpliwość, w jakiej sytuacji prawnej znajdują się ci podatnicy, którzy w związku z obowiązującym na mocy § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia zwolnieniem nie odprowadzili należnego podatku od tych czynności, a którym przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. W szczególności, czy podatnicy tacy mogą być zobowiązani przez organy podatkowe do skorygowania swoich wcześniejszych rozliczeń i opodatkowania czynności aportu. W powyższym zakresie Sąd odwołał się do ogólnych zasad prawa wspólnotowego dotyczących zakresu obowiązywania dyrektyw oraz możliwości powoływania się w stosunkach krajowych na ich postanowienia.
Otóż z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wynika, iż państwa członkowskie są obowiązane wykonać tę dyrektywę poprzez podejmowanie stosowanych środków. W konsekwencji, jeżeli tego nie uczynią, a konkretny przepis dyrektywy jest wystarczająco jasny, precyzyjny i bezwarunkowy, jednostka może powoływać się przed sądem krajowym bezpośrednio na ten przepis dyrektywy wywodząc z niego korzystne dla siebie skutki.
Takiej możliwości nie ma natomiast państwo członkowskie, które w sposób nieprawidłowy implementowało postanowienia dyrektywy. Wskazać należy tu na wyrok ETS z dnia 5 kwietnia 1979 r. C-148/78, w którym Trybunał stwierdził, że „państwo członkowskie, które nie przyjęło aktów wykonujących dyrektywę w przewidzianym terminie, nie może powoływać się w postępowaniu przeciwko jednostkom na własne zaniechanie wykonywania obowiązków przewidzianych w dyrektywie". W wyroku w sprawie C-168/95 ETS wskazał natomiast, że „w razie zaniechania przez państwo członkowskie pełnego wykonania dyrektywy w przepisanym terminie, (...) władza publiczna tego państwa członkowskiego nie może powoływać się na przepis dyrektywy przeciwko jednostce, bowiem z takiej możliwości mogą skorzystać jedynie jednostki i tylko w stosunku do państwa, do którego dyrektywa jest adresowana".
Z przytoczonych fragmentów orzeczeń ETS wyraźnie więc widać, że państwo członkowskie nie może powoływać się na przepisy dyrektywy, jeżeli nie implementowało ich do krajowego porządku prawnego lub uczyniło to w sposób wadliwy. W konsekwencji WSA stwierdził, że podatnicy, którzy zastosują się do wiążącego ich przepisu prawa krajowego, tj. § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, i potraktują czynność wniesienia aportu jako zwolnioną z VAT i nie odprowadzą należnego podatku, nie będą mogli być zobowiązani do opodatkowania tej czynności z uwagi na odpowiednie przepisy prawa wspólnotowego. Organy skarbowe nie będą bowiem uprawnione do powołania się na nieprawidłowe zaimplementowanie przepisów Dyrektywy 112 i żądanie zapłaty podatku należnego od czynności wniesienia aportu. Nieprawidłowo implementując do krajowego porządku prawnego przepisy dyrektywy państwo członkowskie bierze na siebie ryzyko ponoszenia negatywnych tego konsekwencji, również w zakresie wpływów budżetowych z tytułu podatków.
Biorąc pod uwagę powyższe WSA w Warszawie uchylił interpretację Ministra Finansów jako wydaną z naruszeniem art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 7 ustawy o VAT oraz art. 19 i art. 168 Dyrektywy 112, jak też przepisów tej dyrektywy odnoszących się do katalogu czynności zwolnionych z podatku.
Uwaga! Nowe rozporządzenie wykonawcze Ministra Finansów z 28 listopada 2008 roku likwidując zwolnienie od VAT aportów i tym sposobem wprowadzając ich opodatkowanie, jednocześnie określiło przejściowe zasady rozliczenia VAT od aportów. A mianowicie par. 38 tego nowego rozporządzenia umożliwia podatnikom dalsze stosowanie zwolnienia od podatku, jednak nie dłużej niż do dnia 31 marca 2009 r. Oznacza to, że zwolnienie od podatku w przypadku wnoszenia wkładów niepieniężnych (aportów) do spółek prawa handlowego i cywilnego, straci ostatecznie moc 1 kwietnia 2009 roku. Jak wynika bowiem z uzasadnienia do projektu nowego rozporządzenia wykonawczego, Minister Finansów uznał za niezbędny cyt. przepis przejściowy w zakresie opodatkowania aportów. A to w celu zapewnienia stosownego vacatio legis umożliwiającego podatnikom uwzględnienie wprowadzanych nowym rozporządzeniem zmian zasad opodatkowania tych czynności.
Uwaga! Jeśli aportem jest całe przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, to w zakresie rozliczenia VAT od takiego aportu zastosowanie znajdują - po 1 grudnia 2008 roku - art. 6 pkt 1 oraz art. 91 ust. 9 ustawy o VAT. Pierwszy z tych przepisów (art. 6 pkt 1) stanowi o nieopodatkowaniu takiej transakcji dla zbywcy (aportodawcy) całego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Natomiast drugi z powołanych przepisów, tj. art. 91 ust. 9 ustawy o VAT stanowi o konieczności dokonania korekty podatku naliczonego. Jednakże korekty takiej dokonuje nie zbywca (aportodawca) lecz nabywca (aportobiorca) całego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Elżbieta Rogala Autorka jest niezależnym ekspertem podatku VAT; w latach 1994-2005 główny specjalista w Departamencie Podatku od Towarów i Usług Ministerstwa Finansów; wykładowca problematyki VAT w różnych działach gospodarki; autorka wielu publikacji prasowych i książkowych w wydawnictwach podatkowych: GOFIN, INFOR, DIFIN, TRENDY, C.H.BECK, ABC i innych. Ostatnio wydane pozycje przez Wyd. DIFIN, to: "Mały słownik VAT", "VAT w spółdzielniach mieszkaniowych 2008". Współpracownik BDO. << powrót zobacz także artykuły |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
