Znowelizowana ustawa o rachunkowości przewiduje od 1 stycznia 2009 roku wycenę według skorygowanej ceny nabycia dla niektórych składników aktywów i pasywów:
-
udziałów w innych jednostkach oraz inwestycji zaliczanych do aktywów trwałych.
Przepis art. 28 ust. 1 pkt 3 wprowadza możliwość wyceny udziałów w innych jednostkach oraz inwestycji zaliczanych do aktywów trwałych w skorygowanej cenie nabycia, jeżeli został dla tych aktywów określony termin wymagalności.
Przed nowelizacją stosowana była wycena według ceny nabycia pomniejszonej o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości lub według wartości godziwej;
-
inwestycji krótkoterminowych.
Zmiana w art. 28 ust.1 pkt 5 wprowadza możliwość wyceny inwestycji krótkoterminowych w skorygowanej cenie nabycia, jeżeli został określony dla nich termin wymagalności.
Przed nowelizacją stosowana była wycena według ceny (wartości) rynkowej lub według ceny nabycia w zależności od tego, która z nich była niższa;
-
należności i udzielonych pożyczek.
Do art. 28 ust. 1 wprowadzono nowy pkt 7a, który stanowi, że inne należności i inne pożyczki zaliczone do aktywów finansowych mogą być wyceniane według skorygowanej ceny nabycia, a jeżeli jednostka przeznacza je do sprzedaży w okresie 3 miesięcy, to wycena powinna nastąpić według ceny rynkowej lub inaczej określonej wartości godziwej.
Przed nowelizacją należności i udzielone pożyczki były wyceniane w kwocie wymagającej zapłaty z zachowaniem zasady ostrożności;
-
zobowiązań finansowych.
Nowy pkt 8a w art. 28 ust. 1 stanowi, iż zobowiązania finansowe mogą być wycenione według skorygowanej ceny nabycia, a jeżeli jednostka przeznacza je do sprzedaży w okresie 3 miesięcy, to wycena następuje według wartości rynkowej lub inaczej określonej wartości godziwej.
Dotychczas zobowiązania te były wyceniane w kwocie wymagającej zapłaty, oprócz zobowiązań finansowych, których uregulowanie następuje poprzez wydanie aktywów finansowych innych niż środki pieniężne lub wymiany na instrumenty finansowe, które są wyceniane według wartości godziwej.
W aktualnym polskim stanie prawnym skorygowana cena nabycia ma swoje uregulowanie w rozporządzeniu MF w sprawie zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych.
Według rozporządzenia definicja skorygowanej ceny nabycia, to: cena nabycia (wartość) w jakiej składnik aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych został po raz pierwszy wprowadzony do ksiąg rachunkowych (wartość początkowa) pomniejszona o spłaty wartości nominalnej (kapitału podstawowego), odpowiednio skorygowana o skumulowaną kwotę zdyskontowanej różnicy pomiędzy wartością początkową składnika i jego wartością w terminie wymagalności, wyliczoną za pomocą efektywnej stopy procentowej, a także pomniejszona o odpisy aktualizujące wartość.
Ważne!
Znowelizowana ustawa o rachunkowości wprowadza definicję skorygowanej ceny nabycia zawartej w rozporządzeniu do aktu wyższego rzędu, jakim jest ustawa o rachunkowości.
Ustawodawca wprowadzając tę zmianę nie obliguje jednak do stosowania tego sposobu wyceny lecz wskazuje jedynie możliwość jej wykorzystania w niektórych przypadkach.
Jolanta Nowińska
Autorka jest ekspertem w Dziale Audytu BDO, Oddział w Katowicach.
<< powrót
